rozmowa komunikacja kobieta

Sztuka konwersacji: 10 przyzwyczajeń kulturalnego rozmówcy – część 1

Sztuka konwersacji, czyli kulturalna dyskusja, wymaga nie tylko znajomości etykiety, ale przede wszystkim samodyscypliny. W praktyce niestety częściej mamy do czynienia z prymitywnymi połajankami jaskiniowców obliczonymi na utrzymanie swojego na wierzchu. Takie praktyki wulgaryzują przestrzeń dialogu publicznego i prowadzą do konfliktów, dlatego tak ważne jest dawanie dobrego przykładu. W końcu wszyscy korzystamy na swobodnym przepływie konstruktywnych opinii.

Zerknijmy na kilka zwyczajów kulturalnych rozmówców, o których pisano już wieki temu, a które jeszcze w ubiegłym stuleciu stanowiły o tym, czy osoba będzie szanowana w towarzystwie.

1. Nawet jeśli jesteś przekonany o tym, że Twój rozmówca jest w całkowitym błędzie, ustąp z gracją, odmów dalszej dyskusji lub zwinnie zmień temat, ale nie broń uparcie swojej opinii aż wpadniesz w sidła własnej złości. Wielu z Twoich rozmówców będzie święcie przekonanych, że zdolnością argumentacji wspinają się na szczyty dialektyki jednocześnie tą samą argumentacją udowadniając coś zupełnie odwrotnego. Są to przypadki nieuleczalne, które w oczach co bardziej światłych rozmówców skompromitują się bez zbędnej pomocy.

2. Miej poglądy polityczne, ale pod żadnym pozorem nie paraduj nimi przy każdej możliwej okazji, a już w żadnym wypadku nie próbuj narzucać innym swojej wizji. Słuchaj ze spokojem i godnością tego, co rozmówca ma do powiedzenia, a jeśli masz odmienne zdanie, wyraź je kulturalnie i przejrzyście mając na względzie poziom rozmówcy.

3. Wobec sporu między dwoma osobami, wycofaj się, jeśli nie jesteś w stanie pogodzić ich ze sobą. Nie ma absolutnie żadnego powodu, aby ryzykować pogorszenie relacji z którąkolwiek lub co gorsza obiema zwaśnionymi stronami.

4. Skromność to pierwsza cnota ludzi mądrych, kultywujących swoją inteligencję. Poczucie intelektualnej wyższości względem innych nie jest niczym zdrożnym, dopóki nie jest wykorzystywane na ich szkodę. Będąc w towarzystwie osoba mądra nie będzie dążyła do wykazania niższości rozmówców czy własnej wyższości nad nimi. Odwrotnie wręcz: dyskutować będzie szczerze, uczciwie i z odpowiednim szacunkiem starając się jednocześnie umożliwiać intelektualny rozwój rozmówcy.

5. Nie mów w krzywdzący sposób o nieobecnych i nie aprobuj podobnych zachowań wśród innych. Jedno to merytoryczna dyskusja o zachowaniach, wyborach czy poglądach osób publicznych, a drugie – rzucanie bezpodstawnymi kalumniami za plecami znajomych.

6. Unikaj przechwałek. Napawanie się swoim bogactwem czy znajomościami nie będąc otwarcie zapytanym o te kwestie przez rozmówcę jest oznaką wyjątkowej wulgarności umysłu i kulturalnego nieobycia. Samochwalstwo jest szczególnie prymitywne, jeśli dotyczy osób trzecich nieobecnych w rozmowie.

7. Wystrzegaj się przesadnej pedanterii, która nie tylko nie świadczy o Twoim intelekcie, lecz wręcz trąci bufonadą i wskazuje na niskie poczucie Twojej wartości.

8. W XIX wieku etykieta kulturalnej dyskusji zabraniała wtrącania obcojęzycznych cytatów podczas ogólnej rozmowy. Dziś, zdaje się, jest normą wśród „elit” używanie zagranicznych makaronizmów czy całych sentencji w rozmowach celem wykazania swojej światowości, nawet jeśli nie ma pewności, że druga strona zrozumie sens wtrącenia. Nie dotyczy to rzecz jasna obcojęzycznych zwrotów stanowiących część tradycji intelektualnej, np. sentencji łacińskich.

9. Umiejętność uważnego słuchania rozmówcy jest równie ważna co wprawne mówienie. Dyskusja bowiem jest jak tango – wymaga współpracy dwóch osób. Nie można być dobrym rozmówcą nie będąc dobrym słuchaczem. Jedno bez drugiego to co najwyżej wykwalifikowana szarlataneria. Chcesz poznać prawdziwy charakter człowieka? Sprawdź, czy potrafi słuchać.

10. Nie mów jednocześnie z inną osobą i nie próbuj przekrzyczeć rozmówcy, aby przykuć uwagę słuchaczy do siebie. Gdy zdarzy Ci się być przekrzykiwanym, przerwij swoją kwestię i stanowczo zażądaj umożliwienia kontynuacji wypowiedzi.

___
Hartley, Cecil B. A Gentleman’s Guide to Etiquette. 1875.

Adam J. Wichura

Adam J. Wichura

Językoznawca specjalizujący się w procesach poznawczych człowieka ze szczególnym uwzględnieniem wpływu języka na wybory moralne jednostki. Ukończył językoznawstwo kognitywne na Uniwersytecie Warszawskim.

Add comment